neverforeverland

Eίμαι 33 χρονών, στο πρόσωπό μου έχουν αρχίσει να σχηματίζονται οι πρώτες μικρές ρυτίδες, το σώμα μου έχει αρχίσει να χαλάει σε σημεία. Μεγαλώνω. Και όχι σπάνια υποφέρω από την έλλειψη αγάπης, από την έλλειψη ενός πραγματικά σημαντικού σκοπού στη ζωή μου, από την ανία και την επαναληπτικότητα της καθημερινότητάς μου. Πιστεύω ότι θα γεράσω μόνη, φοβάμαι ότι δε θα γνωρίσω ποτέ κανέναν που να με κάνει να θέλω να το αλλάξω αυτό.

Όμως χθες πήγα στο Synch, στην Τεχνόπολη. Και για μια ολόκληρη ώρα – προτού αρχίσουν ακόμα να παίζουν οι πρώτες μπάντες – ένιωθα ευτυχία, πληρότητα, ολοκλήρωση. Καθόμουν στο πεζούλι γύρω από την κεντρική σκηνή, έπινα τον καφέ μου, άκουγα μουσική, ένιωθα στον αέρα την προσμονή της συναυλίας – αυτό το υπέροχο, υπέροχο συναίσθημα! – γλάροι και περιστέρια πετούσαν στον καθαρό ουρανό, σουρούπωνε, ο κόσμος σιγά-σιγά μαζευόταν, ένα μαύρο ψωριάρικο σκυλάκι τριβόταν και χαϊδευόταν σχεδόν στους πάντες… Σκέφτηκα ότι είναι προνόμιο και μόνο να νιώθεις ευτυχία για τόση πολλή ώρα, έτσι, χωρίς κανέναν ουσιαστικό λόγο, μόνο επειδή η μέρα είναι όμορφη και σε λίγο θα χορέψεις και θα μεθύσεις και – ακριβώς επειδή είσαι εδώ μονάχη – θα θαυμάσεις την ομορφιά όπου την εντοπίσεις και ίσως αποφασίσεις να τη διεκδικήσεις κιόλας, φλερτάροντας όποιο γκομενάκι γουστάρεις.

Και μετά άρχισα να πηγαινοέρχομαι από σκηνή σε σκηνή και από αίθουσα σε αίθουσα, ονειρεύτηκα με τους Yo la tengo και εκνευρίστηκα με τους Holy Fuck, χόρεψα τρελά με τους Happy Mondays και πωρώθηκα με τους Liars, χαιρέτησα ένα κάρο γνωστούς και βρήκα χρόνο για εξομολογήσεις με τρεις φιλενάδες που συνάντησα – στο υπόγειο της Δ10, στα αναπαυτικά μαξιλάρια, με θέα σε έργα video art. Και μου την έδινε που στην πρώτη σειρά σε όλες τις συναυλίες ήταν κυρίως άντρες που ζητωκραύγαζαν (και σκέφτηκα πόσο άδικο είναι αυτό για τα μέλη μιας μπάντας και θυμήθηκα ένα γνωστό κιθαρίστα που μου είχε εξομολογηθεί μια φορά πόσο πολύ βαριέται να παίζει όταν δε μπορεί να εντοπίσει ούτε μια ωραία γκόμενα στο κοινό του). Και μου την έδινε που δε θα ήθελα να είμαι η ωραία γκόμενα για καμία από αυτές τις μπάντες, που καμία από αυτές τις μπάντες δε θα με είχε ποτέ γκρούπι της.

Και μετά βγήκαν οι Khan of Finland στην αίθουσα Δ10, δυο παρά τα μεσάνυχτα και με τόση ζέστη, που νόμιζες ότι έμπαινες σε σάουνα. Και ο τραγουδιστής χόρευε παράφορα φορώντας κατάσαρκα το κοντό του γιλέκο και μια παρδαλή γραβάτα, ο ιδρώτας άστραφτε στις ξανθές του μασχάλες και στο στομάχι του διακρινόταν η αρχή ενός ξανθού τριχώματος που θα ήθελα να μάθω που καταλήγει. Και ο beatboxer, που τον συνόδευε, έβγαζε από το λαρύγγι του αλλοπρόσαλλους ήχους και είχε όμορφες μακριές φαβορίτες και τα πιο αλλόκοτα, παγωμένα μάτια που έχω ποτέ δει. Σκούπιζαν τον ιδρώτα που τους έλουζε με τα φουλάρια και τα χέρια τους και, πεθαμένοι από τη δίψα, ζητούσαν νερό από το κοινό και ήταν τόσο υπέροχοι και σέξι και θεατρικοί, που τους ερωτεύτηκα και τους δυο. Και μετά χώθηκα για λίγο στο Αμφιθέατρο, σε μια σχεδόν κατανυκτική ατμόσφαιρα, για να χαζέψω έναν τυπάκο που έπαιζε με κάτι κουμπάκια (ήταν οVladislav Delay ; ) και σου έμοιαζε στο προφίλ τόσο, μα τόσο πολύ.

Και, φυσικά, στο ταξί που με έφερνε στο σπίτι, δε μπόρεσα πια να συγκρατηθώ και σου έστειλα το μήνυμα που καθυστερούσα από τότε που έφυγες. Μου λείπεις. Φυσικά. Όλα τελικά καταλήγουν εκεί, έτσι δεν είναι, γαμώτο ;