Sick and tired
Περιμένω εναγωνίως να κλείσει το σχολείο μου και να αρχίσουν επισήμως οι διακοπές μου.
Και βαριέμαι. Πολύ.
Χθες το βράδυ περιφερόμασταν με τον καλύτερο πρώην στην ολόφωτη Τεχνόπολη, χαζεύοντας τις συναυλίες για το περιβάλλον και τον κόσμο (γιατί είναι τόσο όμορφος ο Μάρκος των Locomondo, γαμώτο, γαμώτο, γαμώτο ; ) και λέγαμε ότι το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε θα ήταν να πάμε στην Ίο και να νοικιάζουμε ομπρέλες στον Μυλοπότα (ένας φίλος του καλύτερου πρώην ψάχνει άτομο γι’ αυτή τη δουλειά, καλό μεροκάματο και στέγη και φαγητό πληρωμένα). Αλλιώς, όλα εδώ στην πόλη είναι ίδια. Και επίπεδα. Οι σχέσεις, οι φάτσες, οι νύχτες, οι ασχολίες, οι συναυλίες. Η πόζα που πουλάνε όλοι. Παντού. Όλοι που το παίζουν κάποιοι, σπουδαίοι, επειδή γράφουν μια στήλη σε ένα περιοδικό του κώλου (δωρεάν), ή ανήκουν σε μια μπάντα του κώλου και κάνουν περιστασιακά live (δωρεάν), ή έχουν ένα από τα 1.000.000.000.000.000.000 blogs του Διαδικτύου και γράφουν τις βλακείες τους (συχνά και δωρεάν). Δεν εξαιρώ τον εαυτό μου από το hype. Όμως πια βαριέμαι πολύ. Αφόρητα.
So sick and tired.
Πού θα βρω λίγο καλό, παλιό, αυθεντικό συναίσθημα ;
paperflowers είπε,
Ιουνίου 9, 2008 στο 10:08 μμ
Εκεί που το’χεις θάψει ίσως…?
teaser είπε,
Ιουνίου 12, 2008 στο 9:35 μμ
ίσως και να ναι δίπλα σου αλλά να καλύπτεται από τα ανούσια φαινόμενα που περιγράφεις παραπάνω…το συναίσθημα ποτέ δεν χάνεται…
zero2one είπε,
Ιουνίου 18, 2008 στο 2:39 μμ
Η αίσθησή μου από τα 3 λιγότερα [ημερολογιακά και τα πολύ περισσότερα ουσιαστικά] χρόνια εμπειρίας μου εκεί έξω είναι ότι αυτό που ψάχνουμε είναι γύρω μας, απλά δεν κάνουμε τον κόπο να πάμε να το κατακτήσουμε. Οπότε η προτροπή γίνεται: Ψάξε στα μάτια των ανθρώπων γύρω σου. Λένε πολλά μέσα τους.
Ένα βήμα παραπέρα: Αν όντως δε γίνεται τίποτα, τότε η λύση για το
> βαριέμαι. Πολύ
είναι το: φεύγω. Τα παρατάω όλα, τα τινάζω στον αέρα, τα πυροβολώ και φεύγω. Δυστυχώς θα πρέπει να κρίνεις μόνη σου το αν και πότε πρέπει κι ακόμα χειρότερα μόνη σου να βρεις το κουράγιο. Λίγοι το έχουν, σωστά;