neverforeverland

Ενώ έξω ρίχνει ήδη χιονόνερο, η σκηνή του REX μας υποδέχεται με τα καλοκαιρινά της. Ένα τεράστιο κοκτέϊλ-μπαρ, μια μπάντα να παίζει λικνιστική bossa nova, ένας φλούο λαχανί φοίνικας, ένα ‘’βοτσαλωτό’’ πάτωμα, λευκές περσίδες να καλύπτουν το video wall, καπνοί, καλοντυμένοι άντρες και πανέμορφες γυναίκες να περιφέρονται ανάμεσά μας. Ευγνωμονώ τη μητέρα μου που έβγαλε εισιτήρια για την πρώτη σειρά, γιατί θέλω πολύ να ανέβω στη σκηνή, έτσι, όταν ο Ιερώνυμος Καλετσάνος έρχεται – ντυμένος στα ολόλευκα – και μου τείνει το χέρι, ρωτώντας με, ως γνήσιος gentleman, αν θέλω να πιω ένα ποτό μαζί του, δε χρειάζομαι δεύτερη πρόσκληση. Ανεβαίνοντας στη σκηνή, μπαίνω καλύτερα στη διάθεση του πάρτι.

Είμαστε στη Βραζιλία, ο Ιερώνυμος με ‘’φλερτάρει’’, πίνουμε κοκτέϊλ και μιλάμε για τη ζωή μας, κόβοντας βόλτες γύρω από το φοίνικα, μαζί με τα άλλα ‘’αταίριαστα’’ ζευγάρια (ηθοποιών – θεατών). Αφού μαθαίνουμε και bossa nova, αφού ο Κωνσταντίνος Τζούμας από τα μεγάφωνα μας θερμοπαρακαλεί δυο φορές να κατέβουμε επιτέλους στις θέσεις μας, αφού οι ηθοποιοί μας εκδηλώνουν ειλικρινά τον έρωτά τους και κάνουν ότι μπορούν για να μας κρατήσουν, οι θεατές με βαριά καρδιά αποχωρούμε από την ολόφωτη σκηνή και η παράσταση αρχίζει.

Για τις επόμενες δυο ώρες ηθοποιοί και χορευτές μας μιλούν και μας τραγουδούν για τη φωτεινή και σκοτεινή πλευρά του έρωτα, γδύνονται, φιλιούνται, κάνουν σεξ, χτυπιούνται, κυλιούνται στο πάτωμα και εκσφενδονίζονται στον αέρα, ανταλλάσσουν γλυκόλογα και μπινελίκια, ματώνουν, δακρύζουν, ωρύονται και ουρλιάζουν και κυρίως χορεύουν ασταμάτητα – bossa nova σε διάφορες υπέροχες εκδοχές, αλλά όχι μόνο.

Δε θα πω πόσο αισθησιακή ήταν η Μαρία Ναυπλιώτου, σα ντίβα του Holywood της δεκαετίας του ’50, δε θα πω πόσο ερωτεύσιμη ήταν μια μελαχρινή χορεύτρια, που έμοιαζε με την Οντρέ Τοτού – λέγε με και ‘’Αμελί’’ – με το γόνατό της τραυματισμένο και τυλιγμένο σε επίδεσμο, δε θα πω για την άψογη κίνηση του Καλετσάνου ή την ειλικρινή αφέλεια της ερμηνείας του Ασπιώτη, για την απίστευτη μουσική που με έκανε να κουνιέμαι σαν σπαστικό στη θέση μου ή για τις ανατριχιαστικές ιστορίες έρωτα και θανάτου, που μας αφηγούνταν οι ερμηνευτές. Θα πω μονάχα ότι πέρασα υπέροχα, ένιωσα σα να βρισκόμουν όντως σε κάποιο πάρτι, ότι ο Κωνσταντίνος Ρήγος κατάφερε να κάνει πραγματικότητα το όνειρο της παράστασης που είχε κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Βραζιλία.

Καλοκαίρι, bossa nova, Brazil!

Bγαίνοντας από το θέατρο, με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο και το cd της παράστασης στην τσάντα, το χιόνι πέφτει ακόμα πιο πυκνό, μάλιστα σε ορισμένα σημεία της Πανεπιστημίου το έχει ήδη στρώσει. Ξενέρωμα!